وقتي پست قبلي را مي نوشتم با اطمينان به خودم جواب مي دادم نه با اينكه دنياي كودكي (دنياي دروني كودك) دنياي زيبايي است و من هم بيشتر كودكي ام را در اين دنياي خودساخته خيالي كه پر از رويا و داستان و سرزمين ها و موجودات عجيب و باور نكردني است گذرانده ام ولي نمي خواهم برگردم.

دنياي بيروني يك كودك (دنيايي كه من و شايد بسياري تجربه اش را داريم) بيشتر شبيه به دنياي واقعي داستان هاي رولد دال است پر از شخصيت ها و واقعيت هاي آزار دهنده و بد...كه كودك بايد با رويا هايش و موجودات رويايي كه وجود دارند يا مي سازد و قدرت هاي عجيبش با آنها  بجنگد يا براي هميشه به دنياي رويايي خودش كوچ كند.

شايد عجيب باشد ولي آدم بد هاي داستان هاي رولد دال واقعا وجود دارند خود من در دبستان با چند تايي شان آشنا شدم و آدم خوبها و موجودات مهرباني كه بهترين دوست هاي شما هستند و گاهي هم به شما نيرو هاي عجيب مي دهند هم وجود دارند با آنها هم آشنا شدم.

البته موجودات خبيثي كه مي گويم شايد براي يك نفر فقط يك ناظم درشت هيكل بداخلاق و خشن كه شمارا حتي بخاطر پوشيدن جوراب رنگي تنبيه مي كند و هميشه مراقب است تا دست از پا خطا نكنيد وگرنه با ضربه مهلكي شما را غافلگير مي كند نباشد ولي يك كودك آن هم يك كودك رويايي و حساس همه چيز را طور ديگري مي بيند.

وقتي به كودكي فكر مي كردم بيشترين عاملي كه باعث مي شد نخواهم برگردم دوران دوازده ساله تحصيل و روزهاي جنگ و بمب باران بود.مشق شبهايي كه تكرار مي شدومن هر بار امضاي قبلي معلم را پايين مشق هايم تبديل به يك نقاشي مي كردم و بار ها و بار ها به او نشان مي دادم تا جايي كه نقاشي آنقدر بزرگ مي شد كه...

فكر مي كردم نمي خواهم برگردم ...مطمئن بودم نمي خواهم برگردم تا اينكه يك شب وقتي دوباره به ياد خاطراتي كه با او داشتم افتادم و اينكه چقدر دلم برايش تنگ شده ...چه ماجراهايي با هم داشتيم...چقدر دوستم داشت و چقدر دوستم بود ....اتفاق عجيبي افتاد

اگر هم دوست داريد كه برگرديد باز هم خوشحال باشيد چون كودكي زيبايي داشته ايد يا آدم هاي دوست داشتني كه ارزش هر بازگشتي را دارند.

تصويرسازي هاي كوانتين بليك براي داستانهاي رولد دال